Με αφορμή τη θεατρική της επιστροφή ως Ρωξάνη στον «Συρανό», στο πλευρό του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, η Δανάη Παππά μιλά στο Hello για τις επιλογές της, τους ρόλους που την προκαλούν και τις συνεργασίες που την εξελίσσουν.
Με ειλικρίνεια αναφέρεται στη διαφορετική γοητεία του θεάτρου και της τηλεόρασης, εξηγεί τι αναζητά πλέον σε έναν ρόλο και αποκαλύπτει τι την κέρδισε στην ηρωίδα που υποδύεται.
Δανάη Παππά στο gossip-tv: «Έχω προσπαθήσει πάρα πολύ να διαλέξω τους ανθρώπους στη ζωή μου»
Παράλληλα, μιλά για τη θέση της γυναίκας σήμερα, αναγνωρίζοντας τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει, αλλά και τα στερεότυπα που εξακολουθούν να υπάρχουν, ακόμη κι όταν εμφανίζονται με πιο «μοντέρνα» μορφή. Μια συζήτηση για την τέχνη, την ωριμότητα, την ελευθερία και την ανάγκη να παραμένουμε αυθεντικοί.
Με ποια κριτήρια επιλέγετε συνήθως ένα ρόλο, είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο;
Δεν έχω κάποιο checklist που λέει «τρία από τα πέντε, το παίρνω». Θα ήταν βολικό, αλλά μάλλον θα έχανα τις πιο ωραίες συνεργασίες. Κυρίως με ενδιαφέρει αν κάτι μου δημιουργεί περιέργεια. Αν διαβάσω έναν ρόλο και αρχίσω να αναρωτιέμαι ποια είναι αυτή η γυναίκα, γιατί συμπεριφέρεται έτσι και τι προσπαθεί να κρύψει, τότε κάτι έχει συμβεί ήδη μέσα μου. Μετρούν, φυσικά, οι συνεργάτες, ο σκηνοθέτης, το κείμενο και η συνολική πρόταση. Όσο μεγαλώνω, όμως, με νοιάζει λιγότερο να δουλεύω απλώς για να δουλεύω και περισσότερο να μπορώ να απαντήσω στο «γιατί είμαι εδώ;». Αν δεν υπάρχει απάντηση, συνήθως υπάρχει τουλάχιστον ένα πολύ καλό catering – αλλά δεν αρκεί πάντα.
Στο θέατρο θα ενσαρκώσετε τη Ρωξάνη στην παράσταση «Συρανό», στο πλευρό του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Πώς είναι αυτή η συνεργασία και τι σας γοητεύει στην ηρωίδα σας;
Ο Βασίλης είναι από τους ανθρώπους που σου θυμίζουν γιατί αυτή η δουλειά μπορεί να είναι τόσο όμορφη. Έχει τεράστια εμπειρία, αλλά δεν την κουβαλά σαν βάρος πάνω στους άλλους. Έχει μια γενναιοδωρία στη σκηνή που σε κάνει να θέλεις να είσαι καλύτερος, όχι να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος. Νιώθω ότι έχω πολλά να μάθω από αυτήν τη συνεργασία και χαίρομαι πραγματικά για αυτό.
Η Ρωξάνη με γοητεύει γιατί στην αρχή μπορεί να τη δεις ως μια γυναίκα ερωτευμένη με την ομορφιά και το ιδανικό. Όσο την πλησιάζεις, όμως, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι τόσο απλή. Είναι έξυπνη και έχει χιούμορ, απαιτήσεις, ρομαντισμό, αλλά και την ανάγκη να μεγαλώσει συναισθηματικά. Μαθαίνει να ξεχωρίζει τον άνθρωπο από την εικόνα που έχει φτιάξει για αυτόν – κάτι που, αν το καλοσκεφτούμε, θα μας γλίτωνε όλους από αρκετές κακές επιλογές.
Πόσο διαφορετική είναι η εμπειρία του θεάτρου από εκείνη της τηλεόρασης;
Πάρα πολύ! Στην τηλεόραση μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να πρέπει να είσαι συναισθηματικά έτοιμος για μια σκηνή που χρονικά βρίσκεται μήνες μετά από εκείνη που γύρισες πριν. Το μυαλό σου πρέπει να κάνει άλματα και το σώμα σου να ακολουθεί χωρίς να ζητήσει διάλειμμα. Έχει μια τεχνική δυσκολία και μια ταχύτητα που μου αρέσει πολύ.
Στο θέατρο, αντίθετα, η ιστορία συμβαίνει μπροστά σου από την αρχή μέχρι το τέλος και το κοινό αναπνέει μαζί σου. Κάθε βράδυ λες τις ίδιες λέξεις, αλλά δεν είναι ποτέ ακριβώς η ίδια παράσταση. Δεν μπορείς να κρυφτείς, να κάνεις μοντάζ ή να πεις «πάμε άλλη μία». Αυτό είναι τρομακτικό, αλλά και ο λόγος που είναι τόσο ζωντανό.
Με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, θεωρείτε ευτύχημα το να είσαι γυναίκα στην εποχή μας;
Νομίζω πως είναι ευτύχημα να είσαι γυναίκα, τελεία! Αλλά δεν θα προσποιηθώ ότι όλα έχουν λυθεί επειδή ζούμε στο 2026. Έχουν γίνει τεράστια βήματα και έχουμε πολύ περισσότερη ελευθερία να αποφασίζουμε για τη ζωή μας, το σώμα μας, τη δουλειά μας και το αν θέλουμε οικογένεια ή όχι. Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχουν ακόμη στερεότυπα, που απλώς έβαλαν καινούρια ρούχα και παρουσιάζονται ως μοντέρνα.
Μπορεί να σου λένε ότι είσαι ελεύθερη, αρκεί να είσαι ταυτόχρονα όμορφη, επιτυχημένη, ψύχραιμη, διαθέσιμη και να μην ενοχλείς κανέναν. Οπότε, ναι, νιώθω τυχερή για την εποχή στην οποία ζω, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο σημείο να πούμε «εντάξει, τελειώσαμε». Ευτυχώς.
Πηγή: www.gossip-tv.gr