Ο Βασίλης Λεβέντης, ιδρυτής και επί δεκαετίες πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, υπήρξε μία από τις πιο ιδιότυπες και αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες της Μεταπολίτευσης. Η πολιτική του διαδρομή δεν ακολούθησε ποτέ τους συμβατικούς δρόμους. Επέμεινε στις ίδιες θέσεις για περισσότερα από σαράντα χρόνια, γνώρισε την πολιτική απομόνωση, έγινε τηλεοπτικό φαινόμενο και τελικά «δικαιώθηκε» κοινοβουλευτικά, όταν η Ένωση Κεντρώων εισήλθε στη Βουλή το 2015, έπειτα από 23 χρόνια συνεχούς παρουσίας στις εκλογικές αναμετρήσεις.
Με τον θάνατο του Βασίλη Λεβέντη, η Ένωση Κεντρώων χάνει τον άνθρωπο που ταυτίστηκε όσο κανείς με την ύπαρξη και την πορεία της. Για τους πολιτικούς του αντιπάλους (και όχι μόνο) υπήρξε μια αντισυμβατική προσωπικότητα, για τους υποστηρικτές του ένας πολιτικός που δεν εγκατέλειψε ποτέ τις αρχές του, ακόμη και όταν αυτές τον κρατούσαν για δεκαετίες μακριά από τα έδρανα της Βουλής.
Από τη Μεσσήνη στο Πολυτεχνείο
Γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου 1951 στη Μεσσήνη, μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του. Το 1969 εισήχθη στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ενώ αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό και μιλούσε άριστα αγγλικά και γερμανικά.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συμμετείχε, σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Η ρήξη με το ΠΑΣΟΚ και η αναζήτηση του πολιτικού Κέντρου
Η σχέση του με το ΠΑΣΟΚ δεν κράτησε πολλά χρόνια. Διαφωνώντας με την πορεία που ακολούθησε το κόμμα μετά την ανάληψη της εξουσίας, αποχώρησε και επέλεξε να χαράξει αυτόνομη πολιτική πορεία.
Στη δεκαετία του 1980 ίδρυσε το πρώτο οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα, συμμετείχε σε δημοτικές και βουλευτικές εκλογές και επιχείρησε να εκφράσει έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο, μακριά από τη λογική του δικομματισμού.
Το 1992 ίδρυσε την Ένωση Κεντρώων, με στόχο -όπως ο ίδιος υποστήριζε- να εκφράσει τον χώρο του πολιτικού Κέντρου και τους ψηφοφόρους που θεωρούσε ότι είχαν μείνει πολιτικά άστεγοι.
Η τηλεοπτική εικόνα που έγινε πολιτικό σήμα κατατεθέν
Πολύ πριν αποκτήσει κοινοβουλευτική παρουσία, ο Βασίλης Λεβέντης είχε γίνει ευρύτερα γνωστός μέσα από τις πολύωρες τηλεοπτικές εκπομπές του στο Channel 67 και αργότερα στο Channel 40, όπου σχολίαζε με έντονο ύφος την πολιτική επικαιρότητα.
Οι εκπομπές του απέκτησαν φανατικό κοινό, έγιναν αντικείμενο σάτιρας, αλλά ταυτόχρονα διαμόρφωσαν μια ξεχωριστή πολιτική περσόνα. Παρά τις επικρίσεις και τη συχνή χλεύη, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη δημόσια παρουσία του, επιμένοντας στις ίδιες αναλύσεις για τη διαπλοκή, τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη συναινέσεων.
Χαρακτηριστικό επεισόδιο εκείνης της περιόδου ήταν η παρουσία του στην εκπομπή «Προφίλ» του Πάνου Παναγιωτόπουλου, όταν η προσπάθεια σατιρικής αντιμετώπισής του με πίτσες στο στούντιο δεν τον αποπροσανατόλισε. Αντίθετα, απάντησε με πολιτικά επιχειρήματα, σε μια στιγμή που έμεινε χαρακτηριστική της δημόσιας εικόνας του.
Η «δικαίωση» μετά από 23 χρόνια
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες η Ένωση Κεντρώων έμενε εκτός Βουλής, παρά τη συνεχή συμμετοχή της σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Η ανατροπή ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν το κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό 3,43% και εξέλεξε εννέα βουλευτές, με τον ίδιο να εισέρχεται για πρώτη φορά στο ελληνικό Κοινοβούλιο, 23 χρόνια μετά την ίδρυση του κόμματός του.
Η εικόνα του Βασίλη Λεβέντη να κάθεται για πρώτη φορά στα βουλευτικά έδρανα θεωρήθηκε από πολλούς ως η προσωπική δικαίωση μιας επίμονης πολιτικής διαδρομής, που είχε αντέξει στον χρόνο παρά τις διαδοχικές εκλογικές αποτυχίες.
Κατά την κοινοβουλευτική του θητεία επέμεινε στις γνωστές θέσεις του υπέρ των πολιτικών συναινέσεων, της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της διαφάνειας και του περιορισμού της σπατάλης στο Δημόσιο.
Στις εκλογές του 2019 η Ένωση Κεντρώων συγκέντρωσε 1,24% και έμεινε εκτός Βουλής, με τον ίδιο να ολοκληρώνει την κοινοβουλευτική του παρουσία, χωρίς όμως να αποσυρθεί από τον δημόσιο διάλογο.
Η προσωπική ζωή και η σχέση με τον θετό γιο του
Παρότι δεν απέκτησε βιολογικά παιδιά, ο Βασίλης Λεβέντης θεωρούσε γιο του τον Μάριο Γεωργιάδη, παιδί της συζύγου του Αναστασίας Μεντεσίδου από τον πρώτο της γάμο.
Ο ίδιος είχε αναλάβει την ανατροφή του από την παιδική του ηλικία και είχε μιλήσει δημόσια, με ιδιαίτερη συγκίνηση, για τη σχέση τους. «Δεν είχα δικό μου παιδί και αγαπώ πολύ τα παιδιά», είχε δηλώσει σε τηλεοπτική του συνέντευξη.
Ο Μάριος Γεωργιάδης ακολούθησε για ένα διάστημα την πολιτική, εκλεγόμενος βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων το 2015, ενώ μετά τον θάνατο του πατέρα του τον αποχαιρέτησε με μια συγκινητική ανάρτηση, στην οποία υπογράμμισε ότι «πατέρας είναι αυτός που σε μεγαλώνει».
«Για πολλούς ήσουν ο Πρόεδρος. Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου», ανέφερε, μεταξύ άλλων, σημειώνοντας ότι, παρότι δεν ήταν βιολογικός του γιος, ο Βασίλης Λεβέντης δεν τον έκανε ποτέ να αισθανθεί «κάτι λιγότερο από παιδί του». «Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου δεν είναι όσα κατάφερες. Είναι ο τρόπος που έζησες. Ο τρόπος που αγωνίστηκες. Ο τρόπος που έμεινες πιστός στις αρχές σου», κατέληξε ο Μάριος Γεωργιάδης στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του.
Η σκληρή μάχη με τον κορoνοϊό
Το 2021 ο Βασίλης Λεβέντης έδωσε τη δυσκολότερη μάχη της ζωής του, όταν νόσησε βαριά από κορoνοϊό.
Νοσηλεύτηκε για εβδομάδες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», διασωληνώθηκε και η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα κρίσιμη. Τελικά κατάφερε να ξεπεράσει την περιπέτεια, αν και οι συνέπειες της ασθένειας επηρέασαν την υγεία του τα επόμενα χρόνια.
Ένας πολιτικός που δεν άλλαξε πορεία
Ο Βασίλης Λεβέντης δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός των συμβιβασμών. Είτε αντιμετωπιζόταν ως περιθωριακή φιγούρα είτε ως κοινοβουλευτικός αρχηγός, διατήρησε σταθερές τις ίδιες πολιτικές αναφορές και τον ίδιο τρόπο δημόσιας παρουσίας.
Η πορεία του υπήρξε γεμάτη αντιφάσεις, αλλά και μια αξιοσημείωτη συνέπεια: από τα μικρά τηλεοπτικά στούντιο έως τα έδρανα της Βουλής, δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθεια να εκφράσει τον πολιτικό χώρο που πίστευε ότι εκπροσωπούσε, αφήνοντας το δικό του, ξεχωριστό αποτύπωμα στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία της χώρας.
Πηγή: www.newsit.gr